|
Tahtadan yapilmis uzun bir kutu;
Bas tarafi genis, ayak ucu dar.
Cakanlar bilir ki, bu bos tabutu,
Yarin kendileri dolduracaklar.
Her yandan kücülen bir oda gibi,
Duvarlar yanasmis, tavan alcalmis.
Sanki bir tas bebek kutuda gibi,
Hayalim, icinde uzanmis kalmis.
Ciliz vücuduma tam görünse de,
Icim, bu dar yere sigilmaz diyor.
Geride kalanlar hep dövünse de,
Insan birer birer yine giriyor.
Ölenler, yeniden dogarmis, gercek!
Tabut degil ki bu, bir tahta kundak.
Bu agir hediye kime gidecek,
Cakilir cakilmaz üstüne kapak.
| | |
| Yorum (0) :: Yorum yaz! :: Bağlantı |
Kalıcı Bağlantı
Yorum (yok)
Yorum yaz!